" Met de Grote en Kleine Munsterlander, de Drentsche Patrijshond, de Epagneul Francais, de Stabyhoun en de uitgestorven Belgische Staande Hond, behoort de Duitse Staande Hond Langhaar tot de groep der zogeheten vogelhonden, waarbij ook de Wachtelhund, de gehele groep van de Franse Epagneuls en de Engelse en Amerikaanse Spaniels behoren.
Ontegenzeggelijk heeft ook de Weimarse Staande Hond een ontwikkeling doorgemaakt, die enigszins te vergelijken is met die van de Duitse Staande Honden, maar de Weimarse Staande Hond Langhaar, ontstaan uit Kortharigen wordt niet tot de echte vogelhonden gerekend, die in bouwen in wijze van jagen verschillen met de Kortharige en Ruwharige Staande Honden.
Helaas heeft men bij het creëren van vele rassen in het begin weinig of zelfs helemaal niets geregistreerd, waardoor veel verschil in opvatting over de afstamming is ontstaan. Ongewenste eigenschappen als zodanig vermeld in standaards, leiden door hun recessief bepaalde aanleg een taai leven en kunnen van tijd tot tijd de kop opsteken. Het voert te ver om in dit korte bestek uitvoerig stil te staan bij de lichte vormveranderingen die in het exterieur van een ras kunnen ontstaan, wanneer een aanvankelijk ongewenste eigenschap, in dit geval de ontwikkeling van langharige uit kortharige honden, weer als raspunt wordt erkend en de honden onderling niet meer gekruist mogen worden.

Iedere afscheiding die tot verzelfstandiging van een ras leidt, of deze afscheiding nu omwille van een vachtstructuur of kleur gaat of zelfs om een meer complexe aanleg van jachteigenschappen, laat op den duur een afwijkend beeld van het oorspronkelijke ras zien. Bijvoorbeeld de scheiding van de kleur bij de Ierse Setter in de eenkleurige rode en de rood-bonte variëteiten, die heden ten dage niet alleen in kleur, maar ook in bouw- en jachtaanleg volkomen verschillen. Hoewel de standaard voor de Kortharige Hollandse Herder en de Langharige volkomen hetzelfde zijn, tonen beide in uiterlijk en in innerlijk grote verschillen.
Langharige honden tonen niet alleen, maar zijn ook langer in bouw dan Kortharigen en Ruwharigen. Vanaf het moment, we schrijven het jaar 1879, dat er voor de Duitse Staande Hond Langhaar een halt werd toegeroepen deze nog langer met de Korthaar te kruisen en een standaard werd opgesteld, begon de verzelfstandiging van het ras. Bovendien stelde men zware eisen aan de gebruikskwaliteiten van de honden en deze selectie resulteerde in het ontstaan van een vijftal Langhaar-stammen, genoemd naar de vaderhonden, de Mylord-stam, de Don-stam, de Roland-stam, de Job-stam en de Kalcksteiner-stam.
De laatste stam was niet genoemd naar een vaderhond, maar ontleende zijn naam aan die van de fokker, Alexander von Kalckstein, die reeds lang honden van een kleiner en lichter slag fokte dan de meer zware en grote honden uit de andere stammen.

De bekende auteur van een standaardwerk over de Duitse Staande Langhaar, K. Brandt, bezat een teef uit de Roland-stam die een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan het huidige type van het ras.
Ze bracht meer dan 50 pups ter wereld met voortreffelijke jachteigenschappen.
In tegenstelling tot de honden die middels kruisingen met Setters waren ontstaan- een fokrichting die rasfanaten niet konden waarderen en afdeden met anglomanie en waarvan de honden van Prins zu Solms-Braunfeld het slachtoffer werden waardoor deze niet opgenomen konden worden in het stamboek -eiste men van de echte Langhaar een meer rustige wijze van werken dan die van de Anglomanen.

Ook aan de beharing werd grote zorg besteed en wanneer de bevedering aan oren, achterzijde, voor- en achterbenen en staart niet voldoende zwaar en dicht was, werden geen stambomen afgegeven. Vooral op de dunbehaarde oren, de zogeheten leeroren, had men het gemunt.
Het karakter van de Langhaar verschilt heel sterk van dat van de Korthaar en komt meer overeen met het temperament en de zieleroerselen van de Draadhaar; eigenzinnig, onbuigzaam, koppig, stug en onstuimig. Dieren, begiftigd met deze eigenschappen, zijn moeilijk af te richten, maar na een lang en volhardend proces voldoen ze aan de hoogste eisen van bruikbaarheid mits met vaste en consequente hand geleid. Ze zijn dan geschikt voor elk onderdeel van de jacht.
De uitstekende neus van de Langhaar garandeert een vlotte en betrouwbare zoekwijze, waardoor hij goed voorstaat, op voortreffelijke wijze ziek wild opspoort, perfect apporteert, ook uit het water en een zweetspoor uitstekend volgt. Ook het bewaken van huis en erf kan aan hem worden overgelaten.

Het moet een krachtig gespierde hond zijn met scherpe lichaamscontouren.
De uitdrukking moet intelligent zijn en van adel getuigen. Hij moet een levendig en opgewekt, geenszins zenuwachtig karakter hebben. Het gestrekte droge hoofd heeft een lichtgewelfde schedel die evenlang is alsde voorsnuit die breed moet zijn met een lichte ramsneus en met een schuin oplopende stop in de schedelovergaat. De onderkaak is krachtig.
Het geslachtstype moet in het hoofd duidelijk waarneembaar zijn zonder te grof te worden bij de reuen of te fijn bij de teven. De adel moet van het hoofd afstralen.
De Duitse Staande Hond Langhaar moet een volledig, krachtig gebit hebben met sterke hoektanden. De oren zijn breed bij de aanzet die hoog is. Ze liggen vlak tegen de wangen en de punt is afgerond. Het lichtgegolfde haar hangt iets over de randen van het oor.
De lengte van de oren moet in verhouding tot het hoofd en de gehele verschijning staan. Goed gesloten, zo donker mogelijke ogen. Bruine neus. De krachtige, edele hals gaat vloeiend over in de schouders en de borst. De diepe borst moet tot de ellebogen reiken en de breedte ervan moet in juiste verhouding tot de hond zijn. Buik iets opgetrokken. De rug dient stevig, recht en kort te zijn.
De schoft moet iets hoger liggen en de lendenen moeten lichtgewelfd zijn, wat verwijst naar kracht. Het bekken helt eveneens licht. De lengte van de rug moet in overeenstemming zijn met de grootte van de hond.
Gestreefd moet worden naar een vierkante bouw. De staart moet in het verlengde van de rug aangezet zijn en deze wordt horizontaal of licht omhooggebogen gedragen. Van wortel tot punt, recht met een fraaie vlag aan de onderzijde, die halverwege de staart het langst is en fraai verloopt naar de punt. Een iets te lange staart mag een weinig ingekort worden om stukslaan tijdens het werk te voorkomen.
De schouderbladen moeten lang zijn en schuin liggen. De toppen mogen niet boven de schoft uitsteken. Van voren gezien liggen schouderblad, opperarmbeen en benedenarm in een loodrechte lijn. Hoek schouder-blad-opperarmbeen moet plusminus 90 graden zijn bij een loodrechte stand van de onderarm. Bij een zeer brede borstkas mogen de ellebogen iets naar buiten draaien.
Van achteren gezien moeten heupen, boven- en onderschenkel alsmede de middenvoeten in een rechte lijn liggen. Van terzijde gezien moeten boven- en onderschenkel een hoek vormen die in harmonie met de hoeking aan de voorhand dient te zijn.
Hubertusklauwen, indien aanwezig bij de geboorte, moeten weggenomen worden. De matig lange, ronde voeten moeten goed gesloten zijn met krachtige tenen en flinke voetzolen.

Een zeer belangrijk punt naast goede bouwen vlotte krachtige, maar toch soepele beweging, dient de beharing te zijn, getuigend van een echte Langhaar. Op de rug en de flanken moet het haar 3-5 cm lang zijn, aan de hals op de voorborst en op de buik iets langer. Goede bevedering aan de achterzijde van voor- en achterbenen, de middenvoeten minder bevederd.
Tussen de tenen dichte beharing ter bescherming van de voeten in moeilijk begaanbare terreinen en bij slechte weersomstandigheden zoals sneeuwen vorst. Op het hoofd en de voorsnuit is het haar kort en dicht, waardoor een scherp silhouet ontstaat. Volle behaarde oren en een flinke vlag aan de staart.
De Duitse Staande Hond Langhaar is geheel bruin, de zogenaamde leverkleur.
Ook komt bruinschimmel voor, wit met bruine platen of bruinschimmel met bruine platen.
"Totverbellen" of "Totverweisen", is nog in enkele stammen aanwezig. Vooral bij de Langharen die ingezet worden bij de jacht op rood- en zwartwild, herten, reeën, moeflons en wilde zwijnen, komen deze eigenschappen goed van pas."
(uit Handboek Kynologie)