De Nederlander Eduard Korthals heeft een belangrijke rol in dit gebeuren gespeeld, door niet alleen goede honden te fokken, maar ook door een organisatie in het leven te roepen, waardoor het mogelijk werd middels gezamenlijke inspanning van fokkers en jagers rassen te creëren en te behouden voor de toekomst.
Middels samenwerking met geestverwante vrienden fokte hij eerst in Nederland en later in Duitsland goede werkhonden, maar vooral tijdens zijn verblijf in Duitsland als kennelmanager van Prins Albrecht zu Solms-Braunfels komt het natuurtalent Korthals goed aan zijn trekken.
Hij selecteert een aantal Griffons, die beschouwd mogen worden als de stamdieren van het ras en door Korthals de acht patriarchen genoemd, te weten: Mouche, Junon, Janus, Hector, Satan, Banco, Donna en Vesta.
De teef Mouche en de reu Banco, beiden blauwgrijs met bruine platen, een harde bovenvacht, en een dichte wollige ondervacht waren Korthals' favorieten. Hoewel Banco stijf aan de maat was, hij mat aan de schoft 68 cm, was het een voortreffelijk gebouwde hond met prima jachteigenschappen.

Met de oprichting van de Griffonclub, die in zijn stamboek alleen raszuiver gefokte Griffons opnam, werd de basis gelegd voor een ras, dat aan het einde van de vorige eeuwen in de beginjaren van de 20e eeuw grote opgang zou maken.
Opgemerkt dient, dat deze rasvereniging in feite een internationale club was met een zevental afdelingen, waaronder één Nederlandse. Tot de leidinggevende personen behoorden Korthals, de Zwitserse Baron de Gingins en de Nederlander Leliman, fenomenale kenners, fokkers en keurmeesters met een grote internationale reputatie.
De honden gefokt in de kennels Ipenwoud van Korthals, Unterau van Baron de Gingins en Ruigbaard van Leliman vertoonden grote eenheid in type en jachteigenschappen en wonnen vele prijzen zowel op veldwedstrijden als op tentoonstellingen.
Geleidelijk aan nam het aantal Griffoniers toe, waarmee duidelijk werd aangetoond, dat de kwaliteit van de volbloed Griffon, -hieronder verstond men die honden, die zowel van vaderzijde als van moederzijde afstamden van de patriarchen -, gewaardeerd werd.

Na de Korthals-periode zijn het de heren Obreen, Van Beuningen, Cornelis Bosman en Den Hartog die zijn werk voortzetten. In latere jaren, vooral tijdens en na de Tweede Wereldoorlog was de heer J. de Ruiter de grote promotor van het ras, die zijn leven lang de Griffon Korthals is trouw gebleven en goede honden heeft gefokt in zijn kennel vom Wiesenheim.
Een populair ras is de Griffon nooit geweest en zal het ook nimmer worden, omdat als enige maatstaf de gebruikswaarde voor het jachtbedrijf gold. Generaties lang is geselecteerd op aanleg voor de jacht onder het geweer, ook onder de meest bizarre omstandigheden.
Schrijver dezes herinnert zich uit zijn jeugd nog maar al te goed de vele Griffons, eigendom van boerenjagers, die altijd in de buitenlucht verbleven, nimmer in huis kwamen en de nacht moesten doorbrengen in een houten hok of een ton met stro.
De dikke wollige ondervacht was een perfecte bescherming tegen de kou en de harde bovenvacht weerde niet alleen het hemelwater af, maar stond bij strenge kou ook meer uit om meer lucht vast te houden voor een betere isolatie. Wie zich echter voldoende realiseert, dat een gebruikshond met veel jachtpassie een enorme bewegingsbehoefte heeft en zijn neus letterlijk overal in wil steken, die geen vermoeidheid kent en niet onmiddellijk van pijn ineenkrimpt bij een opgelopen verwonding, kan in de Griffon een vriend voor het leven krijgen, als voldaan kan worden aan dit behoeftepatroon.

De belangrijkste raspunten zijn de volgende:
De Griffon moet een goed gebouwde, krachtige maar toch adelijke hond zijn, met een ruige harde beharing op het gehele lichaam, het hoofd en de benen.
Het hoofd moet groot en lang zijn, de voorsnuit voorzien van een ruige snor en boven de ogen zware wenkbrauwen. Neusrug iets gebogen.
De middelgrote, vlak aanliggende oren lopen van onderen spits toe en mogen niet te laag aangezet zijn. Op de oren een mengeling van kort en lang haar.
De bruine ogen moeten groot zijn, de beharing van de wenkbrauwen mag er niet overvallen en de uitdrukking moet schrander zijn.
De hals is tamelijk lang en zonder keelhuid. De diepe borst is licht gewelfd en moet kracht en uithoudingsvermogen tonen. De tamelijk lange schouders moeten goed schuin liggen. De voorbenen moeten recht en krachtig zijn en goed onder het lichaam geplaatst.
De rug moet krachtig zijn, de lendenen goed ontwikkeld en vlak en bij het gaan moet de rug vast zijn. De achterhand moet lange, goed ontwikkelde dijbenen bezitten en goed gebogen spronggewrichten.
De voeten behoren krachtig en rond te zijn met goed gesloten tenen.
De staart wordt horizontaal of licht opwaarts gedragen en een derde tot niet geheel de helft ervan wordt gecoupeerd. De staart moet ruig behaard zijn zonder pluim. De kleur moet het liefst blauwgrijs, grijs met bruine platen of geheel effen bruin zijn, vaak met grijze haren doorschoten. Wit met bruin is ook toegestaan. De ruige beharing voelt aan als fijn draad of varkenshaar, en mag nooit van wollige structuurof gekruld zijn. De ondervacht moet dicht en zacht zijn.
Reuen meten van de schoft van 55 cm -60 cm en teven van 50 cm - 55 cm.
Reuen moeten twee volledig in het scrotum afgedaalde testikels bezitten."
(uit Handboek Kynologie)