" De meer gangbare naam van dit ras is Draadharige Duitse Staande Hond.
Aanvankelijk heeft dit stoere ras eenzelfde ontwikkeling doorgemaakt als de Duitse Staande Hond Korthaar en Langhaar. Eerst nadat besloten werd voor de verschillende haartypen een aparte standaard op te stellen en het streven naar raszuiverheid steeds groter werd, werd het onderscheid in type significanter. Pogingen om een vereniging in het leven te roepen die de belangen van de voorstaande honden in geheel Duitsland zou moeten behartigen, strandden aanvankelijk, maar in 1878 gelukte het Graf von Waldersee een vereniging voor de Duitse Staande Hond Korthaar te stichten met het doel de rassen te veredelen.

Voor de Korthaar werd een standaard opgesteld, waardoor andersharigen niet meer voor de fok van de Korthaar mochten worden gebruikt. De variëteit Langhaar kreeg eveneens in datzelfde jaar een standaard en in 1881 was de Stekelhaar aan de beurt; een scheiding met Draadhaar kwam in 1902 tot stand.
Hoewel de verschillen tussen beide laatste variëteiten betrekkelijk gering waren, alleen de beharing was van een andere structuur, en beide slagen nog altijd door elkaar gefokt werden, weliswaar ingeschreven met de aantekening Stekelhaar of Draadhaar achter de naam van de hond, liepen op den duur de raskenmerken toch enigszins uiteen en ontstond er een zelfstandig type dat alleen door insiders enigszins kan worden onderkend.

De structuur van de vacht van de Draadhaar bleek beter bestand tegen gure weersinvloeden dan die van de Stekelhaar en dat is dan ook geen wonder dat de Draadhaar sterk in populariteit toenam. Deze situatie is tot op de huidige dag onveranderd.

Onder de bezielende leiding van de Nederlander Korthals, de kennelmanager van Prins zu Solms-Braunfeld, werd in 1902 de vereniging voor de Duitse Staande Hond Draadhaar gesticht op wiens aanraden ook de belangen van de Griffon, de Poedelpointer en de Stekelhaar konden worden ondergebracht.
Lange tijd bleef men kruisen, totdat het bestand zo groot was geworden dat een verantwoorde scheiding kon worden doorgevoerd. Maar bezielde gebruiksmensen zullen nooit het jachttalent opofferen voor een raszuiver exterieur en tot op huidige dag worden nog gebruikshondenkruisingen toegepast en ingeschreven, wat in strijd is met de voorschriften van de Fédération Cynologique Internationale, die voor het toekennen van de internationale kampioenstitel eist dat de betrokken hond in minimaal drie generaties zuiver gefokt is.

.........

Het algemeen voorkomen van de Duitse Staande Hond Draadhaar toont edel met ruwe beharing over geheel het lichaam en de benen. Levendig van aard met een schrandere en energieke expressie. Een krachtig uitgrijpend, vloeiend en harmonisch gangwerk. De kleur van de vacht varieert van donker tot middellichtbruin met schimmelpatroon en met of zonder platen. Datzelfde geldt voor zwart.
De Duitse Staande Hond Draadhaar is vierkant van bouw. De lichaamslengte mag hoogstens 2 cm meer bedragen dan de hoogte (aan de schoft gemeten). De huid moet gespannen en strak aanliggen zonder plooien.
Het haar is ruw, ligt goed aan en moet een dichte laag vormen van 2 tot 4 cm met uitzondering van de onderborst, de buik en de onderzijde van de benen, waar de vacht korter is. Op het hoofd en de oren is de vacht kort en hard en heel dicht. Een ruig, niet overdreven lang garnituur (wenkbrauwen, baard en snor) is gewenst en benadrukt de energieke expressie.
Een volledig krachtig schaargebit en een brede krachtige vang. Stramme lippen. De vlak tegen de wangen gedragen oren zijn van een middelmatige grootte, hoog en breed aangezet. Donkere, heldere, niet te diep liggende ogen met goed gesloten oogleden.
De krachtig gespierde, middelmatig lange hals moet iets gebogen en droog zijn. De brede diepe borst loopt ver naar achteren door. Goed ontwikkelde voorborst en goed gewelfde ribben. Een korte, rechte rug met een iets dalende ruglijn, brede heupen en krachtig bespierde lendenen.
Het bekken moet lang en breed zijn, het helt iets en is krachtig bespierd.
De doelmatig ingekorte staart wordt horizontaal gedragen of iets naar boven, nooit rechtop en niet te zwaar. De buik moet iets opgetrokken zijn en de flanken kort. Goed aanliggende, schuin geplaatste sch9uderbladen en een lange bovenarm (opperarmbeen). Vast aanliggende ellebogen.
De voorbenen moeten recht zijn met een lichte hoeking van onderarm-middenvoet. Sterke polsen en ovaalvormige voeten met gesloten tenen en dikke, krachtige voetzolen, recht naar voren wijzend. De hoeking van de achterhand moet zodanig zijn dat een goed stuwend gangwerk wordt verkregen, dat in de voorhand soepel kan worden opgevangen.
Naarmate hoofd, lichaam, benen, voeten en beharing afwijken van het bovenstaande, moeten deze afwijkingen beschouwd worden als ernstige fouten die het type en het functioneren van de Draadhaar schade berokkenen.
Reuen meten 60 tot 67 cm aan de schoft en teven 56 tot 62 cm."
(uit Handboek Kynologie)

German Wirehaired Pointer or Deutsch Drahthaar ?

The German Wirehaired Pointer (GWP) and the Deutsch Drahthaar, although initially from the same lines, are very different dogs today because of the controlled breeding of the Deutsch Drahthaar in Germany. This HPR (hunt point retrieve) hunting breed started in the UK from a handful of imported dogs from Holland from which most UK dogs are decended – Kimmax dogs are different, derived from entirely different lines, directly descended from the vast controlled gene pool of the VDD.

In Germany, the Deutsch Drahthaar is the third most popular breed of all breeds and by far the most popular versatile hunting dog, especially for deer stalking. It is also usually a family pet and because of this temperament together with hunting, pointing and tracking abilities are mandatory tests for a dog to be eligible for breeding. This strict regime has protected the health and popularity of this exceptional dual purpose hunting and family companion.